~Eternal Memories~ : dearchan

“หึ นายเองก็ลืมเหมือนกันนี่” ชายคนนั้นก้าวช้าๆ ดวงตาวาวโรจน์คล้ายกับจะแผดเผาร่างตรงหน้าให้มอดไหม้
“ฉัน คือ ฮัช” เจ้าของนามเอ่ยเน้นทีละคำ

“ในเมื่อดูเป้าหมายเสร็จแล้วก็กลับกันสักที ฉันขี้เกียจเสียเวลา” เจ้าของใบหน้าที่พันด้วยผ้าพันแผลกล่าวขึ้นเรียบๆ แล้วก็เดินจากไปโดยทิ้งคู่กรณีไว้เบื้องหลัง

เจสันเหม่อมองไปยังแสงไฟของพื้นดินเบื้องล่าง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้ายามค่ำคืนอีกครั้ง แล้วจึงหันหลังก้าวเดินตามฮัชไป

------------------------------

วันนี้ท้องฟ้ายามกลางวันของเมืองกอดแธมก็ยังเป็นสีฟ้า มีก้อนเมฆสีขาวล่องลอยปะปนกับกลิ่นไอของท่อไอเสียและควันพิษจากโรงงาน เหล่าวายร้ายก็ยังนอนแฝงตัวรอเวลาทำงานในยามค่ำ ผนังห้องที่ผมอยู่ตอนนี้ก็ยังเป็นสีเทาเหม่นๆเหมือนผ่านการใช้งานมานมนาน มีรอยกรีดรอยทุบทำลายเพิ่มขึ้นเล็กๆน้อยๆตามระดับความสนิทสนมของคนอาศัย ทุกส่วนของห้องเก็บกวาดเรียบร้อยแสดงให้เห็นถึงความมีระเบียบและรักสะอาดของเจ้าของห้องตัวจริงได้อย่างดี

พูดง่ายๆ ทุกอย่างเป็นปกติ เหมือนเดิมทุกอย่างจนน่ารังเกียจ นอกเสียจาก....

ผมคิดในใจ ใครจะไปรู้ว่าคนอย่างฮัช หรือพูดอีกอย่างว่า คนอย่างดอกเตอร์โธมัส เอลเลียตจะมีวันที่ป่วยเป็นไข้หวัด

..

ไข้หวัดเชียวนะ!!

“เลิกนินทาฉันในใจสักทีได้ไหม”

“กินซะ” สองพยางค์สั้นง่ายได้ใจความ แต่ฟังขัดหูคนนอนอยู่บนเตียงตะหงิดๆ

“ฉันไม่คิดฆ่าแกให้ตายสบายขนาดนั้นหรอกน่ะไม่ต้องห่วง” เจสันกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงสบายๆ “ถ้าไม่กินก็ไม่ต้องกิน แค่แกไม่กินข้าวน่ะ ฉันก็ไม่ตายหรอก”

วาจาที่ลดระดับความเผ็ดร้อนและเพิ่มความสุภาพเล็กน้อยเนื่องจากเห็นแก่คนเจ็บไข้ ดังขึ้นเรียบเรื่อยเป็นจังหวะช้าๆ “กล่องยาอยู่ตรงนั้น เคยเป็นหมอรู้ใช่ไหมว่าต้องกินอะไร ไข้แกไม่ต้องลดก็ได้ แต่กินไอ้ที่มันแก้ไอแก้จามหน่อย นอนๆอยู่แล้วมันรำคาญ!”

ดวงตาสีฟ้าของคนเจ็บเหลียวไปมองกล่องยาประจำบ้านที่วางบนโต๊ะเหนือหัวเตียง ก่อนจะหันกลับไปมองคนยืนพูดค้ำหัวผู้ใหญ่ปาวๆ และชามข้าวต้มที่มีควันลอยอยู่จางๆ ร่างสูงถอนหายใจเบื่อหน่ายก่อนจะใช้มือข้างถนัดหยิบช้อนตักข้าวใส่ปาก

“งานเป็นยังไงบ้าง” รสชาติที่กลมกล่อมเข้าเนื้อบาดลิ้นทำเอาคนกินนิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนจะตักทานไปเรื่อยๆอย่างไม่สะทกสะท้าน

“เป็นไปตามที่วางแผนไว้ ถ้าวันนี้แกหาย พรุ่งนี้ก็ทำตามแผนได้”

“เจ้าหมอนั่นรู้ตัวรึเปล่า ..พริกไทยฉุนไปหน่อยนะ” ศีรษะที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางพูดเปลี่ยนเรื่อง

“ไม่หรอกน่ะ ก็บอกแล้วไงว่าเป็นไปตามแผน! ..จะใส่เพิ่มไหมล่ะ เหลืออีกตั้งครึ่งกระปุก”

“ว่าแต่..มีเติมไหม?”

คิ้วเรียวขมวดทันควัน หันหลังเดินไปหยิบหม้อข้าวต้มในครัว แล้วหยิบออกมาวางไว้ข้างเตียง

“แพงไปรึเปล่าเจสัน” นัยน์ตาสีเทอร์คอยส์เหล่มองคนคิดค่าตัว

---

“20 ดอลล่าห์”

ปลายผมสีแดงสะบัดเล็กน้อยตามจังหวะโคลงศีรษะของเจ้าของร่าง

“มีปัญหารึไง” คนถูกหาว่างกจ้องคนว่าอย่างเอาเรื่อง

“เคยดูแลหมอนั่นแบบนี้รึเปล่า เจสัน” คนถูกถามหาปัญหาเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน

“กำลังเบื่อๆ อยากฟังอะไรเรื่อยเปื่อยบ้าง จ้างก็ได้..แต่อยู่ใน 20 ดอลล่าห์”

ข้าวต้มที่เขาทานเวลาไม่สบาย
หน้าที่ที่แย่งมา

ช่วงเวลาที่เขาเคยแสร้งอ้อนผม

ทำให้ดีใจ...ราวกับคนบ้า

“เคย”

เจสันตอบสั้นๆพลางส่งสายตาเยียบเย็น

“รักกันจังเลยนะพวกนายเนี่ย” น้ำเสียงที่เหมือนจะล้อเลียนและประชดประชันอยู่ในทีดังขึ้น หลังจากได้ยินถ้อยคำเหมือนจะเยาะเย้ย

“ไม่”

“ไม่ว่าจะผูกพันกันเท่าไหร่ อยู่ด้วยกันมานานแค่ไหน เขาก็ไม่เคยรักใคร..ไม่เลยแม้แต่ตัวเอง”

เขาไม่ได้เป็นของผม

..

แต่พวกเราต่างหากที่เป็นของของเขา
อยู่เพื่อดูแลเขา หายใจเพื่อปกป้องเขา และตายเพื่อเขา

“ใช่”

แต่ความรู้สึกมันค่อยๆด้านชาขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ใช่ความรู้สึกแค้นจนถึงกับอยากวิ่งเข้าไปบีบคอให้ตายไปทันทีที่เห็นหน้า มันมีแต่ความเฉยชา ทุกอย่างมันตายไปหมดแล้ว พังทลายสิ้นตั้งแต่วันนั้น

“....”

การที่ผมเคียดแค้นเพราะเขาทรยศนั้น จนอยากจะฆ่าเขาให้ตาย อยากให้เขาเจ็บปวดกับการสูญเสีย มีแต่ความสิ้นหวัง และนึกถึงแต่เพียงผม หมายความว่าผมเกลียดเขาใช่รึเปล่านะ

“เธอรักเขา?”

ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นสบตา แล้วยิ้มน้อยๆ

“แน่นอน”

“ปล่อย!!” น้ำเสียงทุ้มหงุดหงิดดังก้องไปทั่วห้อง สายหาไล่มองหาสิ่งของที่สามารถนำมาเป็นอาวุธได้

“ฉันไม่ใช่แบทแมนผู้แสนดีของเธอ อย่ามาขอความเห็นใจจากฉันเลย” คนมากอายุกว่าแต่ขาดสติกะทันหันจับจ้องใบหน้าที่เริ่มเครียดเกร็ง “มองฉันสิ เจสัน ทอดด์..นายไม่ใช่นกโรบินของแบทแมนอีกแล้วนะ” แม้เพียงแค่เสี้ยววินาที แต่ดวงตาใต้ผ้าพันแผลก็ทันเห็นอาการสะดุ้งเล็กๆของร่างที่หายใจรดใบหน้าเขา

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ” เจสัน ทอดด์ตวาดเสียงดัง เมื่อรับรู้ได้ว่ามืออุ่นร้อนของฝ่าตรงข้ามเริ่มขยับไม่อยู่นิ่ง และกำลังไล้ลงไปเบื้องล่างของร่างกายเขาอย่างช้าๆ

“เธอหมายถึงอะไรล่ะ?” ริมฝีปากร้อนจากอาการไข้ กระซิบเสียงเบาข้างหู ก่อนจะใช้เรี่ยวแรงที่มีอยู่ จับร่างเบื้องบนพลิกแลกตำแหน่งอย่างรวดเร็ว

“หยุดพูดถึงไอ้เจ้าสัตว์ปีกนั้น...หรือให้หยุดทำนี่” สายตาคมกวาดมองร่างเบื้องล่างที่ถูกตัวเองคร่อมอยู่ สองมือผอมถูกพันธนาการด้วยมือข้างขวาไขว้อยู่เหนือศีรษะ แรงของเขากดจนข้อมือนั้นจมลงไปในกลุ่มนุ่นสีขาวสะอาด อความารีนสีฟ้าคู่นั้นกำลังจ้องมองเขาราวกับจะฆ่าเขาให้ตาย

“..แต่เท่าที่ดูจากร่างกายของเธอ คงหมายถึงอย่างแรกสินะ” ริมฝีปากซุกไซ้ลำคอขาว ให้ได้ยินเสียงประท้วงจากร่างที่นอนหงาย และอาการขัดขืนที่หมดแล้วซึ่งความเกรงใจผู้ร่วมงานที่ล้มป่วย

ริมฝีปากบางเอ่ยคำสรรเสริญบรรพบุรุษเท่าที่ตนจะนึกหามากล่าวถึงได้ ชายหนุ่มรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีทั้งหมด สลัดข้อมือข้างหนึ่งออกจากการเกาะกุม มือข้างที่ถนัดสะบัดอย่างแรงให้แววสีเงินของอาวุธปลายแหลมหยอกล้อกับแสงอาทิตย์ยามเช้า ร่างของเรด ฮูดนอนหอบลมหายใจขาดเป็นช่วงๆ ใบหน้าแดงระเรื่อสมฉายา แต่มือที่กำด้ามกริชสีน้ำตาลเกร็งแน่น ปลายแหลมของมันจ่อเข้าที่ลำคอของอดีตนายแพทย์ ดวงตาสีฟ้าจับจ้องร่างเบื้องบนอย่างไม่เกรงกลัว

“คิดจะฆ่าฉันงั้นหรือ” รอยยิ้มน้อยๆที่จุดขึ้นบนริมฝีปาก ทำให้เจสันกดน้ำหนักที่มือแรงขึ้นเล็กน้อย จนหยดเลือดไหลมาตามใบมีด แม้เพียงเล็กน้อยแต่กลิ่นคาวช่างน่าคลื่นไส้
“นายคิดว่าจะฆ่าแบทแมนคนเดียวสำเร็จรึไง” คมมีดกดลึกตามอารมณ์หงุดหงิดที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

“แล้วใครว่าฉันล้อเล่น” ฮัชปล่อยมือที่พันธนาการข้อมือบางอีกข้าง เลื่อนปลายนิ้วลงสัมผัสใบหน้าเคลื่อนไหวไปตามผิวแก้ม ไล้ไปยังปลายคาง ไม่สนใจคมกริชที่ทาบอยู่บนลำคอของตนแม้แต่น้อย มืออีกข้างเลื่อนขึ้นโอบแผ่นหลัง ดันร่างตรงข้ามให้เข้าหาตน พร้อมกับขยับตัวขึ้นนั่งบนเตียงที่ยับย่น ชามข้าวต้มที่ทานเสร็จแล้วหล่นลงสู่พื้นพรมเบื้องล่าง ร่างสองร่างยังคงประสานสายตากันอยู่แบบนั้น ไม่มีใครขยับ ไม่แยแสสิ่งรอบข้างอื่นใด

ปิดบังความจริงไว้
อำพรางความคิด
..แล้วหันหน้าเข้าหากัน

อความารีนสีใสทอดมองไปยังปลายของผ้าพันแผลที่หลุดลุ่ย ไร้การดิ้นรนขัดขืนใดๆ มือที่กำด้ามกริชสีน้ำตาลคลายออก ปล่อยให้วัตถุในมือตกลงตามแรงโน้มถ่วง

ไม่จำเป็นต้องปลดเปลื้องหน้ากากที่สร้างขึ้น
ไม่จำเป็นต้องใช้ฝ่ามือสัมผัสผิวเนื้อที่หลบซ่อนอยู่ภายใต้ผืนผ้าสีขาว
ไม่มีประโยชน์อะไรทั้งนั้น

แม้แต่ตัวเองก็รู้ว่า..เป็นแค่หมากตัวหนึ่งของผู้ชายคนนั้น

สายตาสองคู่จ้องประสานแทบไม่กระพริบ คู่หนึ่งมองอย่างหยอกเย้า หากอีกคู่หนึ่งจ้องมองอย่างรู้เท่าทัน มือที่เคยกำอาวุธเปลี่ยนเป้าหมายไปกำชายเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ระอยู่บนเตียง เจ้าของเนื้อผ้าสีขาวนั้นเริ่มและเล็มไปตามร่างกายที่เคยสวมชุดสีเหลืองแดงมาก่อน

ไม่ใช่ความรัก

ไม่ใช่ความหลง

ไม่มีความหมายอะไร

ผมกับผู้ชายคนนั้นเชื่อมโยงกันด้วยพันธสัญญาแห่งความตายของบุรุษแห่งรัตติกาล
จะไม่มีทั้งความสงสารและความสัมพันใดที่นอกเหนือไปกว่านี้
ทุกการกระทำทั้งปวงคือวิถีทางสู่การสังหารเขาคนนั้น

มืออันร้อนผ่าวค่อยๆสัมผัสลากไล้แผ่นหลังของอดีตโรบินช้าๆ ราวกับต้องการพันธนาการไม่ให้ดิ้นหลุดไปจากกับดักของนายพราน

ความอบอุ่นของอ้อมแขน คือ เปลวเพลิงที่จะแผดเผาเขาให้มอดไหม้
ประกายในดวงตา คือ สายตาหยามหยันที่จะส่งมอบให้แก่เขา
มือกระด้างที่สัมผัส คือ อุ้งมือที่จะสังหารเขาให้ดับดิ้น

และจุมพิตที่ร้อนแรงนี้..

จะทำให้เขาผู้นั้นสิ้นลมหายใจ..

เสียงครวญครางดังเป็นระยะไปตามจังหวะของฝ่ามือ คำห้ามปรามค่อยๆแผ่วลงจนเลือนหายไปพร้อมกับแสงไฟจากหัวเตียงที่มืดสนิท…

------------------------------

“ปัง”

เสียงปืน..

เพียงแค่หนึ่งนัด
แต่กลับกังวานกลบเสียงชะแลงที่เคยหลอกหลอนในทุกลมหายใจ
เสียงของอาวุธที่เคลื่อนไหวรวดเร็วกว่าคมดาบ ทะลุทะลวงดีกว่าคมมีด
เสียงที่เคยสอนให้ผมรู้จักความเจ็บปวดของการทรยศ การสาปแช่ง และความเคียดแค้น
เสียง..ที่พรากทุกสิ่งไปจากผม

ช่วงเวลาที่อยู่กับผู้ชายคนนั้นก็เหมือนกับเสียงปืน

กังวาน

รวดเร็ว

เจ็บปวด

...แต่กลับทำให้วูบไหว

แล้วคงจางหายเช่นควันปืน

------------------------------------------------------------------------

TALK: เหอะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ =A=

ก่อนจะเขวี้ยงอะไรมา ขอพูดคำนี้ก่อน

HAPPY BIRTH DAY (E’)FIAR!!!!!!!!

แด่สามีที่รักยิ่ง เลิฟยูนะเบเบ๋~ > 3<
ขอให้ได้จมกองวายในเร็ววัน
ทำป๋ารอยให้ฉันอ่านเร็วๆหน่อยสิเหวยยยยยยยยยยย
(แต่ถ้ามีป๋าอื่นมาแก้ขัดก็ไม่ว่านะ กร๊ากกกกก)
เผา เอ๊ย เขียนเอามาเซ่นให้ตามที่ขอแล้วนะยะ!!
(พล่ามๆแล้วกดๆแบบมึงๆเนี่ย)

-จบ-

ดังนั้นที่โปรเจกฟิคลับๆนี้เกิดมาต้องโทษอิเฟียร์นะจุ๊ อิอิ (โบ้ยเรียบร้อย)

..

หลังจากที่ตัวเองนั่งลุ้นมาตั้งนานว่าเรื่องอะไรที่เราจะได้เขียนเป็นครั้งแรก
ตอนนี้หวยก็ออกแล้ว...

แถมนี่ก็เป็นฟิคเรื่องแรกในชีวิตที่ได้พิมพ์ออกมาสู่สาธารณะชน
(แบทแมนเนี่ย..แรงจริงนะคู้นนนน)
สกิลออกจะต่ำเตี้ยติดดินมากมาย
รู้สึกอยากจะแก้ไขหลายอย่าง แต่เวลามันไม่มี้~~~~ โฮ~ TT[]TT
ทำด้วยความรีบเพราะจำวันเกิดสามีผิด (อับอายปวงประชาดีแท้)
งานก็เข้าพระศุกร์ก็มาพระเสาร์ก็แทรก
ไปๆมาๆมีเวลานั่งทำแค่วันกว่าๆ
ถ้าอ่านติดขัดตรงไหนก็ขออภัยด้วยนะทุกท่าน
เผอิญขาดการฝึกฝนและความขยันในการฝึกฝน

..

มัวแต่ไปเลี้ยงเด็กอ่ะ อุฮิ ,,>x<,, v

กลับไปหลุมอีกรอบ

...รึว่าลงกล่องดีกว่า? 555555+