~Eternal Memories~ : dearchan

*เรื่องนี้มีวาย ไม่เกี่ยวข้องกับ DC หรือแบทแมน แม้แต่ชื่อเรื่องกะSummaryก็ไม่เกี่ยว
เป็นเรื่องของคนสองคนที่เขียนใน Pairing เท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน หุหุ* 

แด่ ฮัช*เจสัน 

------------------------------------------------------------------------

Title : More than Chocolate

Fandom : BATMAN 

Pairing : Hush*Jason

Summary : ของหวาน..ไม่ได้มีแค่ช็อกโกแลตหรอกนะ

Warning : มีแนวโน้ม(มาก)ว่ามัน out of character (มันเอ้าททททททท)

------------------------------------------------------------------------

“มาทำกัน”

เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะนั่น

คิ้วเรียวที่ถูกปิดทับไว้ด้วยผ้าพันแผลขมวดเข้าหากันทันที หลังจากได้ยินเสียงห้วนๆจากทางประตูห้อง อารมณ์เริ่มคุกรุนด้วยความหงุดหงิด สาเหตุจากใครบางคนที่จู่ๆเข้ามาอย่างไม่พึงประสงค์

..อันที่จริงเจ้าเด็กนั่นก็ดูหน้าตาหงุดหงิดเหมือนกัน

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น

หมอหนุ่มที่เต็มไปด้วยความสามารถและมีสติปัญญาเฉลียวฉลาด ฐานะก็ไม่ได้ยากจนอะไร หน้าตาก็ช่างลึกลับน่าค้นหา ก็พอรู้บ้างหรอกนะว่า คนอย่างเขาเป็นที่นิยม เป็นที่ต้องการของใครๆ แต่มันยังไงก็ตาม..

มันต้องไม่ใช่วันนี้!

ไม่ใช่ช่วงเวลาที่เขากำลังนั่งอยู่บนโซฟา เท้าวางบนโต๊ะ นอนเอกเขนกเตรียมกระดกเหล้าเคล้ากับแกล้มแบบวันนี้!

บัดซบ!

คิดแล้วหงุดหงิดหัวใจ
แต่ดูท่าเจสันบอยของคุณบรูซ เวนย์จะไม่เข้าใจความหงุดหงิดนี้ ถึงได้ยังทำหน้าดุ ส่งสายตาวาวๆที่คิดเอาเองว่าน่ากลัวมาซะเต็มที่

นี่เรอะท่าทางของคนที่บอกว่า ‘มาทำกัน’ น่ะ!

“จ้องหน้าทำไม? อยากตายรึไง”

ถ้าฆ่าฉันแล้วนายจะไป‘ทำกัน’กับใครมิทราบ

ได้แค่คิด เพราะไม่อยากจะพูดให้ไอ้เด็กนี่คิดเอาเองว่าเขาจะใจง่ายยอมทำตาม เขารู้ว่าเด็กที่ยืนอยู่นั่นไม่ได้ต้องการคำตอบของคำถามนั้นด้วย และที่สำคัญที่สุด เขาล่ะหวั่นจริงว่าถ้าพูดไปตามที่ใจคิด เจ้าเด็กนี่จะตอบกลับมาด้วยคำตอบที่เขาไม่อยากฟัง

“ค่าตัวฉันแพงนะหนุ่มน้อย”

ดวงตาคมสีทอร์คอยส์เปล่งประกายแวววาว คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงล้อเลียน

“ก็ถึงได้บอกไงล่ะว่ามาทำกัน” อความารีนแห่งกอดแฮมสบมองอย่างไม่ยอมแพ้  “ค่าตัวฉันก็ไม่ใช่ถูกๆซะหน่อย” เรด ฮูดพูดแล้วก็ยิ้ม ..ช่างเป็นยิ้มที่เขารู้สึกไม่ชอบเอาเสียเลย

“เร็วสิ”

ยังจะมาสั่งอีกแหน่ะ

เฮ้อ..อันที่จริงเขาก็พอจะเดาได้
ไอ้ที่ทำให้เจ้าหนูนี่เกิดอาการติดสัดได้มันก็น่าจะมีแค่คนเดียว

ไอ้บ้านั่นไปทำอะไรอีกแล้วล่ะ

ทำไมพวกฮีโร่นี่ช่างขยันหาเรื่องจริง นี่ขนาดเขาอยู่เฉยๆแล้วนะ
ขอลาพักร้อนน่ะ เข้าใจกันบ้างเซ่!

ไม่รู้ว่าบุรุษในผ้าพันแผลจมจ่อมอยู่ในภวังค์นานเกินไป หรือว่าฝ่ายทีเหลืออยู่ขาดความอดทนกันแน่ ร่างเล็กในชุดคลุมสีแดงจึงผละจากประตู แล้วเดินตรงมาหยุดอยู่ข้างโซฟาซึ่งฮัชนั่งอยู่

จากนั้นเขาก็ก้มลง..

แล้วหยุด....ห่างจากใบหน้าเขาไม่ถึง 5 เซ็นติเมตร

ดวงตาสีฟ้าของแมวจอมหวงสุดจะเย่อหยิ่งจ้องเป๋งมาทางเขา
ตา..ที่พอมองชัดๆใกล้ๆแบบนี้ก็ออกจะกลมโตน่ามอง

ผิวขาวๆนั่น..จำได้ลางๆว่าเวลาสัมผัสก็เรียบลื่น นุ่มมือ แตะได้ไม่รู้เบื่อ

กลิ่นกาย..วันนี้เหมือนได้รสช็อกโกแลต ไปทำอะไรมานะ

ใบหน้าที่เขยิบเข้ามาใกล้.....
ให้ตายสิ! ทำแบบนี้มันผิดกฎนี่! ขอเวลานอก 5 นาที!!

ชิ แย่ล่ะสิ

ไม่ได้

ไม่ได้ ไม่ได้..ขืนเออออตามไป สุดท้ายก็ขาดทุนเปล่าๆ สงบใจเข้าไว้ฮัช ‘เยือกเย็น หนักแน่น อดทน’ คือคติประจำใจของเราปีนี้ จำไว้!

ฮัชเบือนหน้าหนี ยังไงวันนี้เขาก็ต้องการอยู่‘เงียบๆ’และไม่อยาก‘ทำอะไร’ทั้งนั้น แต่อีกฝ่ายดูท่าจะไม่ยอมให้เป็นเช่นที่เขาต้องการ เจ้าแมวน้อยซึ่งเมื่อครู่แกล้งทำท่าทางน่าเอ็นดู ตอนนี้สองมือคว้าหมับเข้าล็อกที่ใบหน้าของเขา จับบังคับให้แหงนขึ้นเล็กน้อยพอเป็นมุมที่ตนเองชอบ แล้วจึงค่อยๆก้มลงสานต่อจากเมื่อครู่ จนริมฝีปากของทั้งสองสัมผัสกัน

..

"ฉันจ่ายมัดจำแล้วนะ"

ฝ่ายที่ก้มลงผละออก แล้วปล่อยให้ฝ่ายถูกกระทำมองหน้าเจ้าเด็กที่ยืนค้ำหัวผู้ใหญ่ชัดๆ

"นี่ พูดจริง?"

"เออ"

"..ไม่ล่ะ ขอบคุณ"

"แก...."

“ก็ฉันยังไม่อยากนี่นา ขอตัว นายไปหาที่อื่นเถอะ กลับไปหาไอ้จอมเสแสร้งนั่นก็ได้”

แม้ใจจะแกว่งไปแล้วถึงหนึ่งในสี่ แต่ฝ่ายที่เมื่อครู่ถูกกระทำก็เอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ มือข้างหนึ่งจับรีโหมดทีวีเปิดไล่หาช่องที่ต้องการ ส่วนมือที่ถือขวดแอลกอฮอล์ก็ยกขึ้นเล็กน้อย เขย่าไปมาสองสามทีให้ได้กะดูปริมาณภายใน แล้วคิดคำนวณจำนวนครั้งที่สามารถกระดกต่อได้ 

“งั้นฉันจะทำให้นายอยากเอง”

จู่ๆฝ่ายตรงข้ามก็เอ่ยขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย พร้อมกับที่ขายาวเรียวก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าว แล้วบั้นท้ายที่มองอยู่ตั้งแต่อีกฝ่ายก้าวเข้ามาก็หย่อนลงที่ตักเขา สองมือจับถอดเสื้อคลุมสีแดงออกจากร่างกาย แล้วโยนไปที่มุมห้อง

ตอนนี้ใจของฮัชแกว่งไปแล้วอีกหนึ่งในสี่

สองมือของเจ้าของบั้นท้ายบนหน้าตักเขา เคลื่อนมาโอบรอบลำคอ จมูกโด่งน่ากัดเริ่มอยู่ไม่สุข จากที่เล่นคลอเคลียอยู่ที่ปลายจมูก กลับเคลื่อนที่ลากไล้ขึ้นไปที่ขมับ ย้ายไปใบหู แล้วค่อยๆลงมาที่สันกราม และต่อที่ลำคอ ก่อนจะใช้ลิ้นอุ่นไล้เลียริมฝีปากหนา และขบลงเพิ่มสีแดงให้เห็นเด่นชัด

อึ่ก

ใบหน้าขาวตรงหน้าแต่งแต้มด้วยเลือดฝาดน้อยๆ ลิ้นชื้นที่เมื่อครู่ใช้เลียที่ริมฝีปากเขา บัดนี้เจ้าของนำไปใช้สร้างความชุ่มชื้นที่ริมฝีปากตัวเอง ทั้งๆที่เด็กนั่นยังไม่ได้ทำอะไรเท่าไหร่เลยแท้ๆ แต่ใบหน้านั่นเล่นเอาใจกระตุก

'เพล้ง'

เสียงขวดเหล้าถูกปล่อยออกจากมือดังกระทบพื้น พร้อมกับใจที่แกว่งไปแล้วอีกหนึ่งในสี่

เหมือนอีกฝ่ายคิดว่าคงพอแล้วจึงหยุดลิ้นสีชมพูนั้นเอาไว้ เปลี่ยนไปขยับมือข้างหนึ่ง ย้ายจากลำคอขึ้นไปสัมผัสที่ปลายผมสีแดง หยอกล้อเส้นผมด้วยปลายนิ้ว แล้วเขยิบเข้าลึกไปใต้กลุ่มผม ส่วนอีกมือค่อยๆสอดเข้าไปใต้เสื้อผ้า แล้วลากมืออุ่นเปะปะไปทั่ว มือที่ศีรษะออกแรงขยุ้มเส้นผมสีเพลิงดึงรั้งให้อยู่นิ่ง หน้าผากชนหน้าผาก..อยู่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจผะแผ่วที่ปลายจมูก

แล้วทุกสิ่งก็หยุดนิ่งอีกครั้ง

เจสัน ทอดด์ขยับริมฝีปากเข้าใกล้ริมฝีปากตรงหน้า แตะเบาๆเพียงเสี้ยววินาที แล้วผละออก จากนั้นก็เข้าสัมผัสอย่างแผ่วเบาแล้วผละออกอีกครั้ง ซ้ำไปซ้ำมาเหมือนหยอกเล่น จนฝ่ายตรงข้ามทนไม่ไหว ริมฝีปากหนาเคลื่อนเข้าใกล้ริมฝีปากของร่างเบื้องหน้าแต่แล้วก็ชะงัก ลังเลเหมือนไม่กล้า หรือพยายามจะห้ามใจตนก็สุดจะรู้ จึงเปลี่ยนเป้าหมายไปสัมผัสที่หน้าผาก
"ปากฉันไม่ได้อยู่ตรงนั้นซะหน่อย"

ตอนนี้ใจของฮัชแกว่งไปหมดแล้วสี่ส่วน

ฝ่ายถูกทำให้อยากเคลื่อนใบหน้าลงสัมผัสเป้าหมายทันทีที่ฝ่ายตรงข้ามพูดจบประโยค พร้อมทั้งใช้มือรั้งใบหน้าคนทำให้อยากไว้ เพื่อให้ริมฝีปากได้สัมผัสให้นานขึ้น ครั้งนี้เนิ่นนานกว่าครั้งใดและเหมือนจะยาวนานไม่มีที่สิ้นสุด หากผู้เริ่มกิจกรรมคนแรกสุดไม่ใช้มือดันเบาๆเป็นสัญญาณให้อีกฝ่ายหยุด

ฮัชหยุดริมฝีปาก มือย้ายไปกอดที่เอวหลวมๆ ดวงตาที่ปรกด้วยเส้นผมสีแดง จ้องมองดวงตาอีกฝ่ายที่ทอประกายระริกและใบหน้าประดับรอยยิ้มซึ่งยกขึ้นเล็กน้อย เหมือนจะบอกเขาว่า เป็นไงล่ะ

เอาล่ะ เขายอมรับก็ได้ว่าไอ้เด็กนี่มันเก่งจริง
เล่นสด จูบจริง ยั่วจริง ไม่มีสแตนด์อิน ไม่จำเป็นต้องสั่ง ไม่ต้องมีสคริปต์ 

ชายหนุ่มจ้องมองเจ้าเด็กที่ทำลายคติประจำปีของเขาเสียยับเยินเต็มตาอีกครั้ง ก่อนเอ่ยความสงสัยตั้งแต่วินาทีแรก
“วันนี้เป็นอะไรน่ะ?”

“ไอ้บ้านี่ ก็วันนี้มัน..”

เงียบ

ผ่านไปอีก 5 วินาที เจสันก็ยังไม่พูดต่อ ตกลงมันอะไรล่ะ? เจ้าของคำถามได้แต่จ้องมองใบหน้าที่อมคำตอบเงียบ สมองไล่นึกไปตั้งแต่กำหนดการต้นเดือนยันปลายเดือน วันที่ 2 วันจ่ายหนี้ เมื่อ 7 วันก่อนเพิ่งประชุมไป ตรวจร่างกายมีเมื่อวาน

วันนี้..วันนี้...

..

อ่ะ

“อะไรกันเล่า” เสียงโวยวายดังขึ้น เหมือนจะอ่านความคิดของเขาออก แม้ยังไม่ได้พูดอะไรแต่สายตาของเขาคงส่งคำถามออกไปเต็มที่ คนอย่างเจสัน ทอดด์เนี่ยนะ!

เกิดมาหลายสิบปี ฮัชเพิ่งเข้าใจคำว่า‘ลื่นตกเก้าอี้’อย่างถ่องแท้ทุกพยางค์ก็วันนี้เอง

------------ FIN? -------------

แถม

"ทำไมไม่เอาช็อกโกแลตหรือดอกไม้อะไรมาล่ะ"
"ทำไม..แกอยากได้ไอ้นั่นมากกว่าเรอะ"

ควรจะให้อะไรบ้างรึเปล่านะ

“เปล่า แต่น่าจะเอาของกินมาซะหน่อย” 
“ใช่เรื่อง ทำไมฉันต้องทำให้แกขนาดนั้น”

..อย่าเอามันเลยดีกว่า 

“งั้นเมื่อไหร่เราจะลุกซะทีล่ะ”
“ก็แล้วเมื่อไหร่แกจะเริ่มทำซะที”

“ค่าตัวฉันมันแพง สาวๆทั้งเมืองอยากจะให้ช็อกโกแลตฉันตั้งเยอ..” 

 ….  

"ถ้าค่าตัวแกมันแพงนัก เดี๋ยวจะค่อยๆผ่อนจ่ายให้ ถึงยังไงครั้งเดียวไม่พอหรอก..ใช่ไหม?"

ไอ้เด็กนี่..

"ยอมรับซะเถอะน่า ฉันน่ะดีกว่าช็อกโกแลตไร้สาระนั่นตั้งเยอะ"

ดวงตาสองคู่มองสบกัน ก่อนที่คู่ทอร์คอยส์จะเบือนออกไปจับจ้องท้องฟ้าเบื้องนอก..หิมะสีขาวกำลังโปรยปราย บรรยากาศช่างหนาวเย็น แต่ฮัชกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด จมูกได้กลิ่นหวานเลี่ยนของช็อกโกแลตจางๆจากตัวของเด็กหนุ่ม 

เอาเถอะ..ยังไงมันก็ไม่เลวเท่าไหร่หรอก 
 

..

..

โอเค ยอมรับก็ได้ มันดีกว่าจริงๆล่ะนะ

------------ FIN -------------

HAPPY VALENTINE’s DAY ค่ะ ^[]^

ในวาระดิถีบรรยากาศอบอวลด้วยความรัก
เดียร์ไดเรคขอเสนอฟิคเรื่องที่สอง...ฮัช*เจ..อีกแล้ว
โอ้ มาย บุดดา มันเกิดอะไรขึ้น!?
มันเป็นไปแล้วได้เยี่ยงไร ไม่เข้าใจจริงๆซาร่า!? =[]=!!!
(ฮีโร่แรงจริงๆค่ะคุณ)

อืมม อ่านแล้วมีใครงงบ้างไหมคะเนี่ย 555+
สรุป ก็คือวันนี้เป็นวันที่ 14 กุมภา เจสันอยากให้ของขวัญกับฮัชบ้าง(นานๆที)
แต่ไม่ซื้อของให้ เพราะคิดว่ามันเปลืองและทำไมต้องลงทุนเพื่อฮัชขนาดนั้น
(ถ้าให้บรูซก็ว่าไปอย่าง..จริงๆก็ค่อยคิดอีกทีน่ะแหล่ะนะ)
เจสุดมั่นเลยให้ตัวเอง จะได้จบเรื่องไปแถมไม่ต้องลงทุนอะไรด้วย
(เรื่องกลิ่นช็อกโกเป็นคำใบ้.....จริงๆก็แค่โฉบไปมาผ่านร้านกลิ่นเลยติดมาเท่านั้นอ่ะแหล่ะ)

จากเควสเมะเจี๋ยมเจี๊ยมของเฟียร์ บวกความเสี้ยนรักกุ๊กกิ๊กของเรา
ประกอบกับแรงไซโคของท่านเชคและท่านอีฟ
ผสมๆคลุกๆกันก็...ได้ประมาณนี้แหล่ะ แฮะๆ
เขียนให้ตามสัญญา(ที่อยากรักษา)แล้วนะ~
ขออภัยที่มาช้าหลายเดือน เล่นดองข้ามปีเลยทีเดียว เฮอๆ
ไม่เรทเพราะเดียร์เป็นคนใสซื่อ บริสุทธิ์ อินโนเซ็นต์ นอร์มอล เด็กดี
ไม่รู้จักคำว่า NC18 up น่ะค่ะ อุฮิ

เอิ่ม...แล้วก็จะพูดว่าไงดี ขอสารภาพร่ายยาวค่ะ
- คือจริงๆว่าจะเขียนให้เสร็จตั้งแต่ X’mas 2008 แต่ล่ม
- จริงๆที่วางพล็อตไว้มันไม่ใช่อันนี้ ไม่ใช่ฟีลนี้ และไม่ใช่อะไรแบบนี้เลย
*มันไม่ใช่อ่ะติ๋มมมมมมม*
- พิมพ์ไป 2 รอบ 2 เรื่อง แล้วเปลี่ยน เพราะมันตัน (อึ่ก)
*อันนี้ไม่เปลี่ยนแล้ว แต่ตัดจบเลย ฮ่าๆๆ*
- เมื่อวันสองวันนี้เกิดอยากเขียนอะไรน่ารักๆกระทันหัน
ทำให้หลุดคาแรกเตอร์ไป(เยอะ)บ้าง แต่ก็อยากได้ฟีลอย่างงี้ง่ะ
ขออภัยแฟนๆ H*J ด้วยเด้อ~ T^T *ขอโทษงับ เขียนไม่เก่งแต่เสี้ยนหมดใจ*
(เปลี่ยนบรรยากาศคิดซะว่าเป็น fic AU ละกันนะคะ ฮ่าๆๆๆ) 
- ไว้ถ้ามีอะไรปิ๊งๆอาจจะเอามาแก้ใหม่อีกที..สักวัน........(วันไหน?)
- ไอ้สองพล็อตที่ล่ม..จะพยายามเข็นๆมันออกมาสักวันหนึ่งเช่นกัน
(X’mas ปีไหนสักปีดีไหมนะ ฮ่าๆๆๆ)  

ขอขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ
(พล่ามไร้สาระซะเยอะเลย ใครหลงมาก็ทำใจนิดนึง ฮ่าๆ)
ภาษาการเขียนจะพยายามพัฒนาต่อไปค่ะ
ขออภัยด้วยที่คราวนี้ไม่ค่อยสวยงามเท่าไหร่เลย
(พยายามปั่นให้ทันวันนี้น่ะน้า~ gomenne)

I love H*J อยากอ่านฟิคอยากอ่านโด~

Mio caro, Buon San Valentino!
-Happy Valentine's day, my dear-
ขอใช้วิชาที่ร่ำเรียนด้วยเลือดและน้ำตาหน่อยเถ้ออออ

~ขอให้ความรักอยู่รอบตัวคุณ~

-------------

STATUS: เหงาจัง TTATT

edit @ 14 Feb 2009 02:46:50 by dearchan