~Eternal Memories~ : dearchan

 

 

 

 

สุขสันต์วันเกิดคุณแม่เบ้นซ์ค่ะ
ขอบคุณสำหรับฟิคบันเทิงๆมาตลอดหลายปี
ปีนี้ขอ X27 ไม่ก็ S27 จะขอบพระคุณมาก
(หรือทุบโปรเจ็คดองสักเรื่องจะเป็นพระคุณค่ะคุณแม่)

ขอต้อนรับความสูงวัยในปีนี้ด้วยของดอง
...ทนๆภาษาของฉันหน่อยละกันนะ = =b 

 

 

อ่ะโน..

 

ถ้าแปลกๆก็อย่าถือสาเลยน่อ

 

 

 

 

 

คือ..หมายความว่างั้นตามที่พูดจริงๆนะ แฮะๆ

 

 

------------------------------------------------------------------------

Title : Baci ~จุมพิต 1 คำ~
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Genre : รักใสๆ (มั้ง)
Pairing : 8018 (หรือ 1880 หว่า ฮ่าๆ)

Summary : หนึ่งคำที่หอมหวาน..คือหนึ่งคำที่มาจากคุณ

------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

What do you want, Sir?

 

There are four letter words that I want from you

 

What’s it?

 

 

 

ภายใต้ท้องฟ้าสดใสของฤดูร้อน ดวงอาทิตย์สาดส่องแผดเผาความหม่นหมองให้มลายไป สายลมเย็นเอื่อยพัดโชยเหมือนเกลียวคลื่น ขับไล้หยาดเหงื่อจากความรุ่มร้อนให้เหลือแต่ความเย็นสบายจากสายลม ตึกสีขาวตั้งตระหง่านท้าทายแสงแดดอย่างไม่กลัวความร้อนจะลามเลีย เบื้องหน้าปรากฏป้ายชื่อโรงเรียนนามิโมริอยู่เห็นเด่นชัด

ท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบสงบ มีเพียงเสียงแมลงร้องเรไร เสียงเพลงโรงเรียนจากชมรมประสานเสียงลอยแว่วมาให้ได้ยินเป็นท่วงทำนองขับกล่อม

ในวันและเวลาที่ท้องฟ้าแจ่มใสเช่นนี้คนร่าเริงแจ่มใสอย่างยามาโมโตะ ทาเคชิกลับนั่งทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ข้างหนังสือกองโต

 

แฮมเบอร์เกอร์เหรอ งั้นบางทีพวกขนมอบก็น่าจะทานได้ล่ะมั้ง

 

ตรรกกะที่ใช้การคาดเดาอย่างไม่มีเหตุผลล้วนๆ บางทีด้วยความคิดง่ายๆแบบนั้น สักวันอาจจะทำให้ผู้พิทักษ์วรุณแห่งวองโกเล่ต้องจบชีวิตก่อนวัยอันควรก็เป็นได้

 

“อ๊ะ เอาอันนี้ล่ะ” ดวงตาสีดำสแกนวิธีทำอย่างคร่าวๆ ก่อนจะร้องขึ้นเมื่อสายตาเห็นขนมรูปร่างน่าสนใจ หนุ่มนักกีฬาขวัญใจสาวๆแย้มยิ้มอย่างเป็นปกติ มือคว้าปากกาที่วางอยู่แถวนั้นมาจดอุปกรณ์ที่จำเป็นใส่กระดาษ ลุกขึ้นแล้วจึงยัดใส่ในกระเป๋ากางเกง ปิดท้ายด้วยการบิดขี้เกียจอีกเล็กน้อย เนื่องจากมาหลบอยู่ในห้องชมรมทำอาหารอยู่นาน มือข้างถนัดเอื้อมไปหยิบหมวกสีขาวที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆขึ้นสวม แล้วดวงตาทั้งสองก็หันไปมองนาฬิกา

 

“แหมๆ แย่จังเลยน้า~~ ลืมไปเลยว่ากำลังซ้อมอยู่ ฮะฮะฮะ”

 

เจ้าของรอยยิ้มเปล่งเสียงหัวเราะเมื่อนึกได้ถึงเวลาที่สูญเสียไป ชายหนุ่มรีบหันหลังวิ่งกลับไปยังสนามซ้อม ที่ป่านนี้คงมีคนตามหาเขากันให้ควั่ก

 

 

ขนมรสชาติหอมหวาน
อบอวลไปด้วยกลิ่นของเนยและน้ำตาล
ความนุ่ม..ความร้อน..

เพียงแค่สัมผัส
ก็อาจทำให้ตกอยู่ในบ่วงของความปรารถนา...

 

 

 

อืมม เอาเนยผสมกับน้ำตาลป่น ใช้พายยางคนๆ แล้วก็ใส่ไข่แดง ใส่แป้งเค้กกับแป้งถั่วเหลืองคนให้เข้ากัน และก็ขยำด้วยมือ ปั้นเป็นลูกกลมๆขนาดพอดีคำ วางบนถาดที่ปูด้วยคุ้กกิ้งชีต เข้าเตาอบอุณหภูมิ 180 องศา เวลา 15 นาที แค่นี้ก็เสร็จล่ะ~

 

 

..

 

 

 

เสร็จมันน่ะสิ

 

"เฮ้อ แย่ชะมัด ทำไมซูชิกับขนมฝรั่งมันถึงไม่เหมือนกันขนาดนี้นะ ก็แค่ปั้นนี่นา"

ตอนแรกเขาก็คิดว่ามันคงทำไม่ยาก เลยคิดจะเปลี่ยนบรรยากาศซะหน่อย
แต่...ให้ตายสิ
ทำไมมันดูง่ายแค่ทำได้ยากอย่างนี้นะ!!

 

แม้ใบหน้าหนุ่มนักกีฬาทายาทเจ้าของร้านซูชิจะเต็มไปด้วยรอยยิ้มและสายตามุ่งมั่น หากใครจะรู้ว่าภายใต้รอยยิ้มเรื่อยๆนั้น กลับมีแต่เสียงโวยวายในใจ

 

วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่มือตีมือหนึ่งของชมรมเบสบอลผันตัวเองมาตีแป้ง แม้ในช่วงแรกจะทำให้คนในชมรมและผู้คนผ่านไปมารู้สึกแปลกตาอยู่บ้างที่นักกีฬาของโรงเรียนขลุกอยู่ในชมรมทำอาหาร แต่ด้วยนิสัยเฉพาะตัวและความมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีของชายหนุ่ม ก็ช่วยให้ชินได้ในไม่ช้า แถมยังไม่รู้สึกตะขิดตะข่วงใจแต่อย่างใดอีกต่างหาก

จะมีก็แต่..

ความรู้สึกแปลกๆที่เห็นร่างสูงในชุดเบสบอลกำลังนั่งถือพายยางตีไข่เท่านั้นล่ะนะ

 

“นี่ๆ ทำไมยามาโมโตะคุงถึงสนใจทำขนมล่ะ”
สาวน้อยหน้าตาน่ารักถามขึ้นอย่างสงสัย หลังจากเก็บคำถามไว้ในใจมานานเป็นหลายๆสัปดาห์

“นั่นสิๆ”
สมาชิกชมรมทำอาหารพร้อมใจประสานเสียงรับคำถามที่ในที่สุดก็มีผู้กล้ากล่าวออกมาสักที

 

“ฮะฮะฮะ ก็นิดหน่อยน่ะ”

 

“หรือว่าทำเป็นของขวัญให้ผู้หญิง”

 

“ฮะฮะฮะ”

 

“เอ๋~~~!!!! จริงเหรอ!!!!”

 

“ฮะฮะฮะ”

 

ห้องทำอาหารอันศักดิ์สิทธิ์ของพ่อครัวแม่ครัวหัวป่าก์ ตอนนี้เต็มไปด้วยเสียงเซ็งแซ่ เมื่อนักเบสบอลชื่อดังประจำโรงเรียน ตอบคำถามด้วยเสียงหัวเราะ

 

“ความ~ลับ ว่าแต่ได้กลิ่นอะไรไหมน่ะ”

 

กลิ่นน้ำตาลไหม้โชยมาพร้อมเสียงโวยวายซึ่งปะปนไปทั้งสมาชิกชมรมและผู้ร่วมเหตุการณ์
โดยไม่มีใครรู้..ที่บานประตูหลังห้อง เงาร่างหนึ่งก็เดินจากไปอย่างเงียบๆ

 

-----------

 

ดวงตาสีนิลที่มักทอประกายด้วยเปลวไฟสังหาร บัดนี้กลับดูหงุดหงิดมากขึ้นอย่างประหลาด ...ถึงแม้ว่าจะหงุดหงิดอยุ่สม่ำเสมอก็เหอะ แต่การสังหารผู้ทำผิดกฎเร็วกว่าปกติถึงห้าวินาทีก็ทำให้คุซาคาเบะ เท็ตสึยะ อดรู้สึกสงสัยขึ้นมามิได้

"ฮิบาริ ฮิบาริ"

 

อา... เร็วขึ้นอีกห้าวินาทีแล้ว

น่าแปลกจริงๆ แม้กระทั่งเสียงของฮิเบิร์ดก็ยังไม่ช่วยให้คุณเคียวกลับมาเป็นปกติได้อีกรึนี่

 

แต่ถึงแม้จะสงสัยมากแค่ไหน รองหัวหน้ากรรมการรักษากฎระเบียบก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกไป เพราะรู้เป็นแน่ว่าคำตอบที่ได้รับมาจะเป็นเช่นใด ชายหนุ่มได้แต่เพียงถอนหายใจเบาๆ พร้อมกับพยายามจับตามองความผิดปกติอยู่ห่างๆเท่านั้น

 

“เท็ตสึ”

“ครับ”

“จัดการเก็บกวาดที่เหลือด้วย ฉันจะไปดาดฟ้า”

“ครับ คุณเคียว”

 

เขาเชื่อว่าในไม่ช้าคุณเคียวจะต้องหาวิธีการแก้ไขด้วยตนเองได้อย่างแน่นอน

 

-----------

 

“เอาล่ะ ในที่สุดความพยายามก็สำเร็จ!”

ยามาโมโตะ ทาเคชิ กำหมัดแน่นด้วยอารามดีใจ หากตอนนี้เขาอยู่ที่สนามคงไม่แคล้วต้องขอวิ่งรอบสนามสักสามรอบ

“ต่อไปก็หาเป้าหมาย แล้วก็ตีโฮมรันไปเลย~ ฮะฮะฮะ”

สองมือของว่าที่เจ้าของโฮมรันรีบนำผลของความพยายามใส่กล่อง จัดแต่งอย่างลวกๆ แล้วรีบอุ้มกล่องที่ส่งกลิ่นหอมแปลกๆวิ่งหายออกไปจากห้องชมรมทำอาหาร

ใบหน้าเปื้อนยิ้มชวนมองประดับดวงดวงตาสุกใสเป็นประกายวิ่งไปมาทั่วโรงเรียนเพื่อหาเป้าหมาย วันนี้เป้าหมายของยามาโมโตะ ทาเคชิรู้สึกจะหายากกว่าทุกวัน ทั้งๆที่เขาอุตส่าห์ลงทุนหนีซ้อมเพื่อจะทำเจ้านี่ให้เสร็จ ยังไงก็อยากให้ได้เห็นได้ชิมก่อนที่มันจะเย็นล่ะนะ

 

สวนหลังโรงเรียนไปแล้ว

สนามไปแล้ว

ห้องกรรมการฯไปแล้ว

ที่เหลือก็น่าจะเป็น....

 

 

 

 

 

“ฮิบาริ!!”

เจ้าของชื่อขมวดคิ้วมุ่น แต่ก็ลุกขึ้นหันไปหาเจ้าของเสียงหนวกหูที่จู่ๆก็พรวดพราดเข้ามา ท่าทางที่วิ่งเหมือนหมาหอบดูยังไงๆก็ขัดลูกตา อยากจะซัดสักเปรี้ยง ข้อหาวิ่งบนดาดฟ้า ไม่รู้จักกาลเทศะ ส่งเสียงดัง และมาขัดเวลานอนของเขา

“โย่ ฮิบาริ”

“มีอะไร?” นัยน์ตาสีดำขลับของผู้ถามจ้องไปยังเบื้องหน้า แล้วแสยะยิ้มเยือกเย็น

“ถ้าเป็นเรื่องไร้สาระล่ะก็..จะขย้ำให้ตายเลย”

“ฮะฮะฮะ นายนี่ล้อเล่นบ่อยจัง” ปากก็พูดออกไปแบบนั้น หากหางตาเหลือบเห็นฝ่ายตรงข้ามตั้งท่าเตรียมพร้อม ‘ขย้ำให้ตาย’ ตามปาก จึงรีบพูดธุระที่ทำให้ตนกล้าตายทักออกไป

“คือว่า....ช่วยอะไรหน่อยสิ..นะ”

 

..

 

แป้งที่นวดเองกับมือ
สัมผัสที่เต็มไปด้วยความรู้สึก
ถ่ายทอดมาพร้อมกับทุกอณุของผงแป้ง
ผสมผสานเกาะเกี่ยวเป็นเนื้อสีขาวนุ่มละมุน

ขอเพียงแค่ได้ลิ้มรส..
ก็คงจะรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่

 

..

 

 

หากใครกล้าเข้ามาในห้องรับแขกของโรงเรียนที่ตกเป็นของฝ่ายกรรมการรักษาระเบียบในวันนี้แล้ว คงได้แปลกใจกันเป็นแถบๆ แต่คนกล้านั้นก็มีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย หรือพูดอีกที...”ไม่มีเลย”จะเห็นภาพได้ชัดกว่า จึงไม่มีใครมีโอกาสได้มาเห็นภาพแปลกตาครั้งเดียวในชีวิต

หัวหน้ากรรมการรักษาระเบียบผู้ยึดห้องรับแขกเป็นของตนเองกำลังนั่งอยู่บนโซฟาสีดำยาว ดวงตาทอประกายหงุดหงิดเป็นเอกลักษณ์ ในมือถือของประหลาดที่หากผู้ทำไม่บอกก่อนว่าเป็น'ของกิน'ก็คงไม่มีใครบนโลกนี้รู้ได้ เพราะลักษณะที่เหมือนรูปปั้นจำลองของฮิเบิร์ดกับกลิ่นแปลกๆที่ฮิบาริ เคียวยะไม่ไว้ใจนี่ล่ะ

นี่คงเป็นครั้งแรกและน่าจะไม่มีหนที่สองที่หัวหน้ากรรมการรักษาระเบียบผู้เอาแต่ใจและไม่เคยเห็นหัวใครจะอดทนต่อความหงุดหงิด

นี่ถ้าไม่สัญญาว่าจะยอมสู้ด้วยหลังกินไอ้นี่ท่านหัวหน้าคงไม่คิดจะแตะเลยสินะ

คิดไปจิตใจของหนุ่มน้อยวัยสดใสอย่างเขาก็ชักเริ่มห่อเหี่ยว และก่อนที่มันจะลดลงเป็นศูนย์หรือติดลบไปซะก่อน ชายหนุ่มจึงตัดสินใจโปรโมตสินค้าของตัวเอง

“อันเนี้ยเขาเรียกว่า Baci ก็พอกินได้ ไม่หวานเลย เหมือนขนมญี่ปุ่นที่นายชอบน่ะล่ะ”

คำเชิญชวนสั้นๆไร้การดึงดูดลูกค้าที่หากครูสอนภาษามาได้ยินคงลมจับ และน่าจะให้คะแนนติดลบแถมอีกต่างหาก แต่ก็ไม่น่าเชื่อว่ามันจะทำให้เจ้าของร่างเล็กกว่าข่มใจเป็นครั้งแรกในชีวิต ริมฝีปากเรียวเผยออ้ารับขนมสีน้ำตาลอ่อนเข้าปาก

..

 

..

 

..

 

ไร้สำเนียงใดขับขาน แม้ในใจของยามาโมโตะตีรัวราวกลอง หากแต่ฝ่ายตรงข้ามก็ไม่อาจได้ยินแม้จะมีหูไวปานเทพแค่ไหนก็ตาม เสียงที่ฮิบาริได้ยินนั้นมีเพียงเสียงอะไรบางอย่างขาดสะบั้นลง

“แกจะฆ่าฉันใช่ไหม” หัวหน้ากรรมการรักษาระเบียบกล่าวขึ้นอย่างเยียบเย็น

 

ใครว่านี่เป็นฤดูร้อนกัน!! หนาวชะมัด!!

 

หนุ่มเบสบอลรวยรอยยิ้มกล่าวในใจทันทีที่ได้ยินเสียงทุ้ม เห็นฝ่ายตรงข้ามกระชับทอนฟาแน่น ดวงตาวาวโรจน์อย่างที่พึงเป็นเป็นนิจ ทำเอาผวา

“อยากตายสินะ ใช่ไหม”

แม้ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มแต่ใบหน้าของตัวเก็งชมรมเบสบอลกลับมีเหงื่อซึมไปทั่ว

“จะขย้ำให้ตายเลย”
 
ความเย็นเยียบของทอนฟาที่สัมผัสข้างแก้มทำเอาหนาวไปถึงไขสันหลัง
หากจินตนาการสามารถเป็นจริงได้ โรงเรียนนามิโมริวันนี้คงมีหิมะตก

“คิดจะฆ่ากันใช่ไหม"

"ได้...จะขย้ำให้ไม่เหลือซากเลย!!”

ยามาโมโตะฟังคำขู่แล้วอยากจะรีเพลยคำบรรยายข้างบนอีกสัก 3 รอบ
เผื่อจะช่วยให้เห็นภาพชัดเจนกว่าเดิมขึ้นมาตะหงิดๆ

“อ๊ะ ไม่ใช่นะไม่ใช่”

“ทำแบบนี้มีเป้าหมายอะไร”

เสียงเหี้ยมของผู้พิทักษ์เมฆาเปล่งเบาๆราวเสียงกระซิบ เป็นสัญญาณเตรียมพร้อมจู่โจมในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า

“คิดสุมหัวทำอะไรกันอีกล่ะพวกแกน่ะ!!”

ยิ่งนึกถึงการสุมหัวที่เกลียดนักก็ยิ่งหงุดหงิด ไม่เพียงแต่มาทำอะไรบ้าบอไร้สาระเท่านั้น ยังบังอาจมาทำในโรงเรียนนี้...ในสถานที่ของเขา เจ้าของความคิดการสุมหัวครั้งนี้มันต้องถูกจัดการไม่ให้เหลือซาก

“ไม่ใช่ จริงๆนะฮิบาริ”

ก่อนที่จะถูกปฏิเสธการอุทธรณ์ ยามาโมโตะ ทาเคชิรีบปฏิเสธข้อกล่าวหา 

นี่ฝีมือเขามันเลวร้ายขนาดถูกตั้งข้อหาพยายามฆ่าเลยเรอะ

 

“ฉะ..ฉันวางแผนจัดการนายคนเดียว”

คิ้วของคนหน้าดุขมวดฉับทันทีอย่างน่ากลัว
ทอนฟาที่เปลี่ยนมาพาดบนลำคอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้กดน้ำหนักลงหนักขึ้นเรื่อยๆ

“เอ๊ย!! ไม่ใช่ ฉัน...ไม่ใช่ คือว่าอยากจะทำ.."

 

 

"ฮึ๊ยย ก็แค่อยากจะทำเซอร์ไพรส์ให้นายนิดหน่อยเท่านั้นแหล่ะ!”

“เซอร์ไพรส์?”

 

“ก็...อะแฮ่ม”

 

 

 

 

 

 

“สุขสันต์วันเกิดนะฮิบาริ”

 

 

เป็นครั้งแรกที่ผู้คุมกฎแห่งนามิโมริถึงกับอึ้ง ไม่ใช่เพราะท่าทางขวยเขินชวนคลื่นไส้ หรือพฤติกรรมหวานเลี่ยนเหมือนหญิงสาวของคนตรงหน้า

หากแต่

 

 

“วันเกิดฉันมันผ่านมาตั้งหลายเดือนแล้ว”

 

 

ทันทีที่ประโยคไร้ความรู้สึกใดๆนั้นกล่าวออกมา ก็เกิดความเงียบไปทั่วทั้งห้องรับแขกของโรงเรียน มีคนเคยบอกไว้ว่ายามยามาโมโตะ ทาเคชิมุ่งมั่นต่อสิ่งใดสิ่งหนึ่งแล้ว เขาจะไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีกเลย ตัวเขาเองก็รู้ และยอมรับกับคำกล่าวนั้น แต่เขาไม่เคยนึกเลยว่า ตนเองจะมุ่งมั่นทำขนมมาก จนลืมจุดประสงค์หลักของเป้าหมายตนเองไปได้ยังไง!!  

“ฮะฮะ งั้นเหรอๆ โทษทีนะฮิบาริ ตั้งใจทำจนลืมไปเลย ฮะฮะฮะ” ร่างสูงกล่าวคำอธิบายพร้อมหัวเราะกลบเกลื่อนความเป๋อของตนเอง ดวงตาพยายามไม่มองท่าทางที่เหมือนจะสบถอะไรบางอย่างของผู้ที่ยืนอยู่ตรงข้าม แม้จะเกิดเหตุการณ์ชวนอึ้ง แต่ยามาโมโตะก็ยังเป็นไอ้บ้าเบสบอลผู้มีรอยยิ้มนับร้อยอยู่วันยังค่ำ

“แต่ไหนๆก็ทำไปแล้ว ก็ทานหน่อยเถอะนะ”

รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าของหนุ่มเอ๋อตรงหน้า ชวนให้คนฟังอยากขยับอาวุธคู่กายให้ทะลุใบหน้าฝ่ายตรงข้ามขึ้นมาตะหงิดๆ แต่ด้วยคำที่เคยกล่าวสัญญาไว้ก็ทำให้ความคิดหยุดอยู่แค่นั้น

จริงๆคนอย่างฮิบาริไม่จำเป็นต้องอดกลั้นแม้สักนิด คนอย่างเมฆาผู้รักอิสระไม่มีความจำเป็นต้องเห็นแก่หน้าใคร และไม่จำเป็นต้องรักษาสัญญาที่ไม่เห็นจะสลักสำคัญอะไรก็ได้

หากสิ่งที่ต้องการยากจะได้มาสักแค่ไหน คนอย่างเขาก็ไม่เห็นจะจำเป็นต้องไปขอร้องใคร
เพราะเขาสามารถหาวิธีไขว่คว้ามาด้วยตนเองได้อยู่แล้ว

 

 

แต่

การสู้กับสัตว์กินเนื้อร่างพืชหรือการสู้กับเจ้าหนูอย่างเต็มที่มันก็ไม่เลวนัก

มันน่าลิ้มลองเหมือนกับขนมญี่ปุ่น
การรอคอยอย่างอดทนจะได้ลิ้มรสขนมอันโอชา

มือบางที่ตวัดทอนฟามาโชกโชนค่อยๆยื่นมือออกไปหยิบขนมสีน้ำตาลอ่อนในกล่องขนมขึ้นมาอีกครั้ง ปลายนิ้วไล้สัมผัสได้ถึงความนุ่มและอบอุ่น ริมฝีปากอ้าพอเป็นพิธีให้ขนมชิ้นน้อยผ่านพ้นเข้าไปในโพรงปาก

 

 

เนื้อแป้งสีขาว
เนยสีครีม
ไข่แดงสีเหลือง
และน้ำตาลสีใสสะท้อนแสงประกายแวววาว
ผสมผสานเป็นสีสันที่บริสุทธิ์

ด้วยความอบอุ่น..ด้วยความรู้สึก
เนื้อสีขาวซึมซับความร้อน
เผาไหม้ผันเปลี่ยนเป็นสีเข้ม

สีน้ำตาล

สี..ที่ทำให้นึกถึงคุณ รสสัมผัสของคุณ

 

 

เพียงหนึ่งคำ

ดั่งจุมพิต

 

“เป็นยังไงบ้าง?”

หอมหวน

“เหม็น”

อ่อนหวาน

“เลี่ยน”

นุ่มนวล

“เละ”

ละมุนละไม

“รสชาติพิลึกที่สุด”

 

 

“ฮะฮะ โทษทีๆ” ยามาโมโตะกล่าวยิ้มๆอย่างไม่สะทกสะท้านต่อคำวิจารณ์
พ่อครัวมือใหม่ยกมือเกาศีรษะเล็กน้อยแก้เขินกับฝีมือทำขนมสไตล์ฝรั่งของตัวเอง
“แต่ว่าลองชิ้นนี้ไหม ชิ้นนี้น่าจะโอเคนะ”
พูดจบมือที่กร้านเพราะฝึกฝนกีฬามานานปีก็ยื่นขนมสีน้ำตาลอ่อนให้คนเบื้องหน้า

“ไม่เห็นจะอยากกินเลยของพรรค์นั้น”

“เห...งั้นเอาอะไรดีล่ะ”
รอยยิ้มที่มีอยู่เป็นนิจเริ่มเลือนไปเล็กน้อย คิ้วเริ่มขมวดเข้าหากันเล็กๆเพราะกำลังใช้ความคิด

“หรือนายอยากได้ขนมญี่ปุ่น หรือจะเอาซูชิเหมือนเดิมดี?”

 

“Baciami”
(Kiss me)

รอยยิ้มที่มุมปากของเจ้าของคำแปลกหู ทำให้คนฟังเงียบไปด้วยความไม่เชื่อหูด้วยเหตุผล 2 ประการ อย่างแรกถึงตัวเขาจะ..เอ่อ..ไม่เก่งภาษาอิตาลีมากนัก (จริงๆคือไม่รู้เลยมากกว่าน่ะนะ) แต่ระหว่างที่หาข้อมูลทำอะไรนี่อยู่ คำๆนี้มันก็มีผ่านตาบ้าง ใช่ว่าเขาจะบ้ากีฬามากจนลืมความหมายของคำที่เพิ่งเจอหยกๆ ทำให้เหตุผลอย่างที่สองตามมาติดๆ..

 

ใครจะนึกว่าคนอย่าง ฮิบาริ เคียวยะ จะพูดอะไรแบบนี้ออกมา!!

 

แถมยังเป็นภาษาอิตาลีเสียด้วย!!

 

 

..

 

 

 

หรือจะเมาของหวาน?

 

“ทำได้ไหมล่ะ?”

 

ถ้ารู้แบบนี้จะไปหาของหวานมาเซ่นไหว้พี่ท่านทุกเช้าเย็นเลยให้ตายสิ

 

 

หลังจากคิดด้วยความเสียดายที่รู้ช้าไป
ฉับพลันรอยยิ้มกว้างขวางก็ปรากฏบนใบหน้าคม
อะไรที่พลาดไปแล้วก็คงต้องให้มันผ่านไป
แต่โอกาสที่หาไม่ได้ง่ายๆแบบนี้จะไม่คว้าไว้สักนิดก็คงน่าเสียดายไม่ใช่น้อย

 

“งั้นจะกินสักกี่คำดีล่ะ Baci (Kiss) สูตรต้นตำหรับของฉันน่ะ” หนุ่มเบสบอลสลัดคราบหนุ่มอารมณ์ดีภายใต้หนังแกะ รอยยิ้มของหมาป่าจอมเนียนปรากฏสะท้อนในนัยน์ตาคมของฝ่ายตรงข้าม

ดวงตาสีนิลสองคู่มองสบกัน จากดวงตาค่อยๆเลื่อนลงสู่ริมฝีปาก แล้วดวงตาคมเข้มก็เห็นกลีบปากของร่างโปร่งเคลื่อนขยับเอ่ยเสียงนุ่ม

 

“จนกว่าจะอิ่ม”

 

จบคำพูดนั้นมือกร้านของหนุ่มนักกีฬาก็ฉวยลำแขนของร่างที่บอบบางกว่าเข้าหาตน ลำคอก้มลงมอบสัมผัสนุ่มนวลดุจผีเสื้อ ไม่เร่าร้อน ไม่รุมเร้า หากอบอุ่นและนุ่มนวลเหมือนขนมอบชิ้นน้อย ฝ่ายผู้สั่งขนมเองก็ไม่เรียกร้อง ไม่เร่งเร้า แต่แหงนลำคอรับสัมผัส รอคอยให้ความหวานล้ำประทับลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

 

“อิ่มรึยัง?” เสียงทุ้มกระซิบถามเบาๆ 

 

 

“............ยัง”

 

แล้วฝ่ามือก็เลื่อนโอบร่างโปร่งเข้าแนบชิด มอบสัมผัสที่ลึกล้ำและหอมหวานยิ่งกว่าเดิม จุมพิตที่ยาวนานจบลงเมื่อร่างที่เล็กกว่าใช้ฝ่ามือดันร่างสูงให้ออกห่างอย่าง’นุ่มนวล’จนลงไปกองที่พื้น

 

“ฉันยังไม่ลืมสัญญาของนายหรอกนะ ยามาโมโตะ ทาเคชิ”

 

ทอนฟาที่เขา(แอบ)โยนทิ้งไปกลับมาอยู่ในมือของท่านผู้คุมกฎตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบได้ หนุ่มนักกีฬารู้สึกประสาทหลอนเล็กๆ เมื่อถูกอาวุธคู่ใจของคนเบื้องหน้าตามหลอกหลอน

 

“ให้ขย้ำนายซะตรงนี้...จะเป็นอะไรไป”

“ฮะฮะฮะ นายเนี่ยน้า~”

หมาป่าจอมเนียนหยิบเสื้อคลุมหนังแกะมาใส่อีกครา

“ก็ได้ๆ เอางี้ เดี๋ยวตอนค่ำๆนายไปกินซูชิที่บ้านฉัน แล้วก็นั่งคุยกันสักพัก แล้วก็ค่อยเล่นกันดีไหมล่ะ~”

“ทำไมฉันจะต้องทำตามที่นายบอกด้วยล่ะ?”

 

 

“อ่ะ.. แต่..คือ...”

 

“ตายซะเถอะ!”

 

“อ๊ะ คือ...”

 

 

“ยามาโมะโตะ ทาเคชิ!!!!"

"ได้เวลาซ้อมตั้งนานแล้ว มาที่สนามเบสบอลเดี๋ยวนี้!!”

 

..

 

..

 

“คือฉันมีซ้อมแข่งเบสบอลของโรงเรียนน่ะ ฮะฮะ”

 

 

“ขอตัวก่อนนะ ไปล่ะฮืบาริ”

ร่างสูงไม่รอให้ฝ่ายตรงข้ามตั้งตัวหรือพูดคำสังหารอะไรเขาอีก เขารีบวิ่งเต็มฝีเท้าออกมาจากห้องรับแขกของโรงเรียน วันนี้เขาไม่อยากสู้กับใครทั้งนั้น เพราะเขาอารมณ์ดีอย่างที่สุด

แม้บรรยากาศจะขมุกขมัว เต็มไปด้วยก้อนเมฆและกลิ่นฝนที่กำลังจะร่วงหล่น
แม้ท้องฟ้าจะไม่แจ่มใสอย่างวันวาน ถึงอากาศจะร้อนอบอ้าว
แม้ว่าในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเขาจะต้องฝึกซ้อมอย่างหนักจนสายตัวแทบขาด
แต่รอยยิ้มก็ไม่สามารถหยุดระบายบนใบหน้าได้เลย

 

วันนี้ยามาโมโตะ ทาเคชิก็ได้รู้ว่า...
ขนมขึ้นชื่อของโรงเรียนนามิโมริ
ไม่เพียงเผ็ดร้อนรุนแรงเท่านั้น แต่ยังยั่วเย้าชวนให้ลุ่มหลง
เพียงแค่หนึ่งคำในเสี้ยวหนึ่งลมหายใจ
แม้เป็นหนึ่งสัมผัสเบาบางแล้วจางหาย

แต่มันกลับทิ้งไว้ทั้งความอบอุ่นที่ริมฝีปากและรสละมุนที่ปลายลิ้นอันยากจะลืม

 

 

 

What do you want, Sir?

There are four letter words that I want from you

What’s it?

“KISS” is four letter words that I want from you
Can you give it to me?

Sure, but…

 

 

Dear Sir,

Do you want anything else?

 

..

 

Maybe…I can give another four letter words

for you

 

 

 

Who knows?

 

+++++++++++++++++++++

 

NOTE:

Baciare /บะ-ชา-เร่/ (v.inf) Kiss
Baciami /บา-ชา-มิ/ (v.+obj.) Kiss me
Baci /บา-ชิ/ (n) Kiss

ทั่วไปมักจะเห็นคำว่า Baci นี้บ่อยๆในพวกชื่อของช็อคโกแลตชิ้นเล็กๆ
จริงๆแล้วในอิตาลีจะเรียกขนมชิ้นเล็กที่กินได้พอดีคำว่า Baci
เพราะว่ามันเหมือนสัมผัสของจุมพิต..ล่ะมั้ง ><

 

TALK:

ก็... สุขสันต์วันเกิดคุณเบ้นซ์ค่ะ
ขอให้มีความสุข ความวาย ความร่ำรวย ความขยัน
และอื่นๆอีกมากมายที่เป็นสิ่งมงคล
อืมม ถึงแม้ว่าเรื่องนี้ภาษามันจะแปลกๆ (เพราะรีบมาก) 
คู่ก็ไม่ใช่ดาร์ลิงสุดเลิฟอะไรของแกมากนัก
แถมแนวก็...นะ 

แต่ก็...ให้แก

(แต่ก็ไม่รู้ว่าแกจะได้เห็นเมื่อไหร่อ่ะนะ = =ll)

 

 

จริงๆเป็นเรื่องที่แพลนไว้สำหรับอะไรบางอย่างซึ่ง....นานมากแล้ว
พอดีวันนี้มองปฏิทินแล้ว นึกถึงวันเกิดของคุณแม่บ้านและพล็อตนี้ขึ้นมา
เลยขอนำมาปัดๆเขียนๆจนได้มาเป็นเรื่องนี้ล่ะ
(เพราะถ้ารอต่อไปก็ไม่รู้ว่าสุดท้ายจะได้เขียนออกมารึเปล่า ฮ่าๆ)

ขอบคุณแม่บ้าน สำหรับโปรเจคที่คิดขึ้น ทำให้ดิฉันได้ลองแต่งฟิครีบอร์นครั้งแรก
ไหนๆมันก็ล่มไปแล้ว งั้นขอเขียนให้จบแล้วให้แกไปเลยดีกว่า ง่ายดีๆ
(ถ้าตอนนั้นเป็น XS นี่คงขอตาย ชอบกับเขียนมันสะกดกันคนละแบบวุ้ยย)

ขอบคุณเรื่อง kitchen princess สำหรับชื่อขนมและสูตรให้เราจิ้น
อ่านปุ๊บจิ้นได้เป็นฉากๆๆๆเลย เกือบได้เป็นโดจินเลยนะนั่น
แต่ว่าตอนนี้ก็ลืมไปหมดแล้วว่าจิ้นไว้ยังไง 5555
จำได้ว่ามีคิดเป็นเกี่ยวกับกาแฟต่อ.. ขมๆง่ะ

สีน้ำตาลอ่อนที่ดูบริสุทธิ์
หากใส่ผงการแฟสีน้ำตาลเข้มลงไป
จะทำให้มันดูหม่นลงไปหรือไม่นะ
จะทำให้รสหวานละมุนของมัน...
กลายเป็นขมเกินไปหรือเปล่า?

มันไม่ได้มีเพียงแค่ความหอมหวาน
แต่มันก็ไม่ได้เหลือทิ้งไว้เพียงความขื่นขม

สิ่งที่มีอยู่...

คงเป็นเพียงกลิ่นหอมและความลุ่มหลงในรสกาแฟเท่านั้น

 

..ประมาณนี้ล่ะมั้ง แต่ก็นึกไม่ออกแล้วอ่ะ นานเกิน (ฮา)

อืมม รู้สึกไม่ถูกชะตากับแนวอะไรแบบนี้
ตอนนั้นยังใสอยู่ตอนนี้มันจูนกันไม่ติด
ผลที่ได้..สกิลเลยต่ำเตี้ยติดดินมากมาย
ถ้าอ่านติดขัดตรงไหนก็ขออภัยด้วยนะทุกท่าน
คุณแม่จะติเชิญหลังไมค์ ดิฉันรับฟังนะคะ
(แต่ขอซอล์ฟๆนิดนึง ดิฉันเซ็นต์สิทีฟ)

หลังจากนี้ว่าจะเคลียร์พล็อตทีละเรื่องละ
เรื่องคราวหน้าคงกลับไปหาแบทแมนต่อ (ฮา)

 

ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้ค่ะ ^^

 

 

--

 

แถม

 

 

[MAD] KHR 8018 ที่ติดใจอย่างประหลาด
ถึงจะเป้นแค่ตัดต่อธรรมดาๆ แต่เราชอบนะ
รู้สึกลงกับเพลงดี ^^

 

Song: Iin desu ka?
Singer: RADWIMPS 

 

NOT MADE BY ME

 

กลายเป็นไซโค 8018 ได้ไงเนี่ยเอนทรีย์นี้ (ฮา)