~Eternal Memories~ : dearchan

 

 

แบบว่า...

 

 

อ่ะนะ

 

 

 

*เรื่องนี้มีวาย ไม่เกี่ยวข้องกับ DC หรือแบทแมน แม้แต่ชื่อเรื่องกะSummaryก็ไม่เกี่ยว
เป็นเรื่องของคนสองคนที่เขียนใน Pairing เท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน*

 

 

------------------------------------------------------------------------

 

Title : More than Heat ~sequel from More than Chocolate~

Fandom : BATMAN 

Pairing : Hush*Jason

Summary : ความร้อนของผิวหน้า
                 แผดเผาทั้งหัวใจให้มอดไหม้

Warning : ด้วยรักและถึกแถ คาแรกเตอร์น่าจะหลุดชัวร์ ชินกันแล้วชิมิคะ (ก๊ากกก)
               คิดว่าเป็นหนึ่งใน Universe สักแห่งละกันนะ (กำปั้นทุบดินมากก) 

 

------------------------------------------------------------------------

 

 

 

กึก

 

 

ร่างที่อยู่ในห้วงนิทราเมื่อสามสิบวินาทีก่อน ขยับตัวเล็กน้อย แล้วตื่นจากการหลับใหล ดวงตาสีฟ้าเหม่อลอย เหลือบมองไปนอกหน้าต่าง แลเห็นก้อนเมฆขาวที่ล่องลอยอยู่บนฟากฟ้า

 

ที่ไหน..

 

เหมือนว่าสมองจะยังโหลดข้อมูลไม่ทัน ดวงตาสีอความารีนจึงหันไปรวบรวมข้อมูลรอบห้อง และส่งฝ่ามือสำรวจไปบริเวณรอบกาย

 

 

..อุ่น…

 

ดวงตาหลับพริ้มลงอีกครั้ง ร่างซึ่งเติบโตเป็นชายหนุ่มขดตัวอยู่ภายในผ้าห่ม ลิ้มรสความอุ่นสบายบนเตียงสีขาวสะอาดในห้องสีเหลี่ยมที่เปิดเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ

 

 

..อืม…

 

สมองค่อยๆประมวลผลจากข้อมูลที่ได้รับทั้งทางสายตาและร่างกายทีละน้อย บวกกับทบทวนความจำยามค่ำคืนวานอีกนิดหน่อย ผลลัพธ์ก็ปรากฏชัด

 

 

 

 

บ้านไอ้เจ้านั่น

 

 

..ชิ

สบถด้วยภาษาดั้งเดิมในใจพอประมาณ เจ้าของแผ่นอกเปลือยเปล่าจึงลุกขึ้นจากที่นอนแล้วเดินออกนอกห้อง พร้อมกับอาการสะลึมสะลือที่แทบจะหายเป็นปลิดทิ้ง ดวงตาสอดส่องหาเป้าหมายที่สมควรจะอยู่ใกล้ๆ อย่างน้อยก็ควรจะในระยะ 10 เมตร แต่ว่า..

 

 

..

 

..

 

ไม่อยู่

 

เจสัน ทอดด์ถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าตนเองเดินไปรอบบ้านทั้งๆที่ยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้า ดวงตาสีฟ้าหันไปมองดูนาฬิกาบนฝาผนัง

 

..เข็มสั้นตรงกับเลข 10

 

เจ้าของแผ่นหลังสีขาวเอี้ยวตัวไปคว้าผ้าขนหนูซึ่งพาดเตรียมไว้อยู่บนเก้าอี้ จากนั้นจึงสะบัดหน้าย่ำเท้าเข้าห้องน้ำ พร้อมกับปิดประตูเสียงดัง

 

 

ปัง!

 

 

----

 

10.45 AM

 

 

 

หายหัวไปไหนของมัน
ยังไม่ได้คุยกับไอ้เจ้าบ้าเรื่องแผนนั่นเลย

 

เมื่อวานก็มัวแต่...

 

 

 

 

“…”

 

 

 

Shit! ทำไมต้องมานั่งรอคนพรรค์นั้นด้วยวะ

 

...หรือว่าจะช่างหัวแม่งดี

 

 

ดวงตา Anti-Hero แห่งกอดแฮมทอประกายแวววาวอย่างไม่น่าไว้ใจ ร่างโปร่งลุกขึ้นจากโซฟา จับเสื้อผ้าให้เป็นทรงเตรียมทำตามที่ปากพูด พลันสายตาก็เหลือบเห็นเมโมที่น่าจะเป็นของเจ้าของบ้าน”ตัวจริง”วางไว้อยู่ข้างโทรศัพท์

 

 

 

ไปข้างนอก

ข้าวอยู่ในไมโครเวฟอุ่นกินรอไป
เดี๋ยวกลับ

ฮัช

 

 

แคว่กกกกกกกกก

 

ไอ้คำว่ารอไปหมายความว่าไง แกเป็นพ่อฉันรึไงมาทำเป็นสั่ง!

 

แคว่ก แคว่ก แคว่ก

แคว่ก แคว่ก แคว่ก

 

แคว่กกกกกกกกกกกกกกกกก

 

 

เจสันกระแทกเท้าเดินไปยังห้องครัว หลังจากระบายความหงุดหงิดด้วยการฉีกโน้ตให้เป็นเศษขยะชิ้นเล็กชิ้นน้อย มือที่มักหยิบอาวุธเขวี้ยงใส่เหล่าร้ายหยิบอาหารในไมโครเวฟมากินด้วยอารมณ์คุกรุ่น แล้วในเวลาไม่นานก็โยนชามที่ใส่อาหารลงซิงก์ล้างจาน

 

 

เคร้ง!!

 

 

 

กลับมาก็ล้างจานให้ด้วยละกัน..ไอ้พ่อเฮงซวย!!

 

 

 

 

 

----

 

 

11.45 AM

 

 

แกร่ก แกร่ก

 

คิ้วของเจสันขมวดมากกว่าปกติราว 10 เปอร์เซ็นต์ มือทั้งสองกดคีย์ลงบนแป้นคีย์บอร์ด ดวงตาใต้คิ้วที่ขมวดมากขึ้นกว่าปกติทั้งสองข้างนั้น จ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตนเองกำลังพิมพ์ข้อมูลอยู่

 

เบื้องหลังอาการที่เสมือนสงบสติอารมณ์ได้นี้เต็มไปด้วยข้าวของมากมายระเกะระกะ ดวงตาสีฟ้าเหลือบมองเพียงเสี้ยววินาที เมื่อได้ยินเสียงของหนึ่งในนั้นร่วงหล่นสู่พื้นห้อง เฟอร์นิเจอร์ภายในห้องเละเทะเป็นชิ้นด้วยสองมือที่รัวแป้นคีย์บอร์ดอย่างไม่ใส่ใจ

 

ติ๊ด..ติ๊ด..ติ๊ด

 

เสียงคอมพิวเตอร์ร้องขึ้นเป็นสัญญาณไม่น่าไว้วางใจ..เสียงร้องเล็กๆที่เหมือนกับระเบิดนับเวลาถอยหลัง ซึ่งถูกแขกของเจ้าของห้องจัดการวางยาไว้อย่างเรียบร้อยและหมดจด

 

เรดฮู้ดหยุดมือ พร้อมทั้งแสร้งเลิกคิ้วใส่หน้าจอคอมพิวเตอร์ทำหน้าราวกับประหลาดใจเต็มประดา เขาแกล้งทำเป็นลุกขึ้นทำท่าทางเหมือนจะแสดงให้ใครสักคนเห็นว่าไม่ได้ตั้งใจ ทั้งๆที่ภายในห้องมีแต่ตนเองเท่านั้น

 

อา..เสียงอะไรเนี่ย มันเป็นอะไรกันนะ

 

ถ้อยคำสองประโยคสั้นง่ายและเต็มไปด้วยอาการเสแสร้งอย่างเห็นได้ชัด เตรียมไว้เป็นคำถามเพื่อตอบคำถามเจ้าของคอมพิวเตอร์”ตัวจริง”ที่ตอนนี้หายไป พิจารณาจากไวยากรณ์แล้วสามารถตีความได้ถึงความกังวลของผู้พูด หากทว่าสีหน้าบนใบหน้าเกลี้ยงเกลากลับขัดแย้งกันจนไม่อาจปักใจเชื่อ

 

เมื่อเสร็จภารกิจระบายความเครียดเบื้องหน้า เจสัน ทอด์ดจึงหันกลับมามองกองซากเบื้องหลังอีกเสี้ยววินาที ก่อนจะเดินผ่านไปยังตู้เย็นในครัว สองมือเรียวรื้อดูอาหารเพื่อดับอารมณ์ร้อนของตนเอง

 

แขกที่ประดุจเจ้าของบ้าน ถอนหายใจด้วยความเซ็ง เมื่อเห็นของเพื่อสุขภาพมากมายภายใน

 

เหล้า เบียร์

 

มีอะไรดีๆบ้างไหมวะเนี่ย

 

พลันดวงตาก็สังเกตเห็น ห่อของขวัญสีชมพูวางอยู่บนชั้นใส่นม มือเรียวเอื้อมไปฉีกห่อของขวัญโดยอัตโนมัติ ห่อฟอยด์สีทองที่ซุกซ่อนอยู่ในกล่อง ห่อหุ้มขนมสีน้ำตาลสวยดูน่าทานไว้อย่างสวยงาม

 

ช็อกโกแลต?

 

มือขาวหยิบกลุ่มฟอยด์สีทองออกมาจากกล่อง ทันใดนั้นการ์ดใบเล็กที่ไม่ทันได้สังเกตแต่แรกก็ร่วงหล่นลงสู่พื้น ชายหนุ่มที่ถือวิสาสะหยิบของผู้อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต เพิ่มความผิดให้ตัวเองอีกกระทงโดยการอ่านจดหมายของคนอื่นอย่างไร้กาลเทศะ

 

วาเลนไทน์?

 

 

หะ.....นี่ยังเก็บไว้อีกเรอะ  ตอนนี้มันเดือนอะไรไปแล้ววะ

 

เจสันรู้สึกคิ้วขมวดมากขึ้นกว่าเดิมอีกราว 15 เปอร์เซ็นต์

 

มือขาวพลิกดูจดหมายลวดลายสวยงามกลับไปกลับมา เขาไม่เข้าใจเลยว่าการมอบของตามเทศกาลแบบนี้มันดียังไง โดยเฉพาะเทศกาลพรรค์นั้น ไม่เห็นจะน่าสนใจเลยสักนิด

 

 

แต่

 

 

ถ้าเขาจะให้ อย่างเขาน่ะ ถ้าจะให้บรูซล่ะก็..

ไม่สิ..บรูซไม่เหมาะกับของพื้นๆดาษๆเหมือนเจ้านั่น

อันที่จริง อย่างเจ้าหมองี่เง่านั่น ไม่สมควรได้ของขวัญแพงๆ ช็อกโกแลต หรือแม้กระทั่งดอกไม้

อย่างมันน่ะ แค่...

 

 

“มาทำกัน”

 

อึ่ก

 

 

“เร็วสิ”

 

อึ่ก

 

 

‘สองมือคว้าหมับเข้าล็อกที่ใบหน้าของเขา จับบังคับให้แหงนขึ้นเล็กน้อยพอเป็นมุมที่ตนเองชอบ
แล้วก็ค่อยๆก้มลงสานต่อจากเมื่อครู่ จนริมฝีปากของทั้งสองสัมผัสกัน’

 

 

 

โครม!!

 

 

 

สะอึกไปแล้วสองรอบจึงแถมด้วยการปากล่องอาหารแช่แข็งที่คว้าได้จากตู้เย็นกระทบฝาผนัง เพื่อหยุดความทรงจำเมื่อหลายเดือนก่อนที่โลดแล่นในความคิด ภาพที่แม้ผ่านไปนานกว่าสามเดือนแต่ยังจำได้ติดตา

 

แฮ่ก แฮ่ก

 

จะว่าไปเมื่อตอนนั้นไอ้บ้านั่นก็โคตรเล่นตัว คนเขาทำถึงขนาดนั้นแล้ว ปกติมันก็ต้องทำให้สุดๆไปเลยสิวะ ดันเสือกปฏิเสธได้ไง

 

“งั้นฉันจะทำให้นายอยากเอง”

 

 

 

Shit!!!

 

 

 

อุณหภูมิภายในห้องเหมือนจะเพิ่มขึ้น เพราะผิวหน้าของAnti-Hero ชื่อดังของกอดแฮมกำลังร้อนขึ้นเรื่อยๆ หนุ่มผมดำฉายาเรดฮู้ดเริ่มออกอาการอยากตีลมชกอากาศ เนื่องจากสิ่งที่อยากชกมากที่สุดนั้นไม่อยู่ ดวงตาวาวๆที่เคยถูกคนบางคนพูดว่าคล้ายแมวเย่อหยิ่งทอประกายลุกโชน

 

และสุดท้าย...

รอยยิ้มปริศนาก็ถูกจุดขึ้นบนใบหน้าเกลี้ยงเกลา ทำให้บรรยากาศรอบห้องที่เมื่อสักครู่ร้อนระอุกลับเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกขึ้นมากะทันหัน

 

ถ้ากลับมาเมื่อไหร่นะ...หึหึ

 

 

 

 

----

 

 

2.35 PM

 

หลังผ่านไปได้หลายชั่วโมง ใบหน้าของอดีตนกโรบินเมื่อวันวานก็ยังคงประดับด้วยความฉุนเฉียว คิ้วของชายหนุ่มขมวดมากขึ้นกลายเป็น 50 เปอร์เซ็นต์ ในมือข้างหนึ่งถืออาหารที่คว้ามาจากตู้เย็นโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของบ้านอีกครั้ง ลาซานย่ากลิ่นหอมโดนกำจัดลงท้องเจ้าของฝ่ามือที่โอบอุ้มถาดใบย่อม เจสัน ทอดด์ลุกขึ้นจากโซฟา ปัดเนื้อตัวเล็กน้อย มือขวาเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะเล็กขึ้นดื่ม 

 

ชายหนุ่มเจ้าของสีหน้าบึ้งตึงเป็นกิจวัตร สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวขนาดเหมาะเจาะกับกางเกงยีนส์สีน้ำเงินพอดีตัว ดูราวกับเป็นเสื้อผ้าของตัวเองมากกว่าเสื้อผ้าของหมอหนุ่มเจ้าบ้านที่มีเตรียมไว้ให้แขกทั่วไป ตอนนี้ดวงตาสีฟ้าสอดส่ายไปทั่วห้อง ในใจหวังให้นายแพทย์เถื่อนแอบซ่อนอยู่ตรงไหนสักแห่ง เผื่อว่าตนเองจะไม่ได้มาเสียเที่ยว แล้วต้องมาอีกรอบให้เปลืองเวลาเปลืองตัว

 

..หากแต่ก็ไร้ซึ่งร่องรอยใดๆของบุรุษผ้าพันแผล…

 

 

เจสันรู้สึกคิ้วขมวดมากขึ้นกว่าเดิมอีกราว 15 เปอร์เซ็นต์ เสียงติ๊กต็อกของนาฬิกายังคงหลอกหลอนให้ตระหนักว่าตนเองกำลังเสียเวลาไปอย่างไร้ประโยชน์มากขึ้น

 

 

..มากขึ้น..

 

 

 

..และมากขึ้น

 

 

คิ้วของชายหนุ่มขมวดมากขึ้นกลายเป็น 85 เปอร์เซ็นต์ ก่อนเจ้าของคิ้วจะถอนหายใจออกด้วยความหงุดหงิดเต็มปอด เมื่อเช้าโวยวายจนหมดอารมณ์จะโวยวายเป็นรอบที่สอง ลูกแก้วอความารีนสีสวยหันไปมองดูนาฬิกาเป็นรอบที่เฉียดกว่าครึ่งร้อย พลางคิดทดเวลาบาดเจ็บ(ล่วงหน้า)ให้เจ้าของห้องอีกสักหน่อย 

 

ยังไงวันนี้ก็เสียเวลาไปแล้วด้วย

 

 

เจสันหมุนตัว ก้าวเท้าไปหากองซากโบราณวัตถุเมื่อยามสาย 

 

น่าเบื่อ

 

หงุดหงิดหัวใจไม่น้อยกับคำอธิบายความรู้สึกตนเองสั้นๆในขณะนี้

 

ปลายเท้าเขี่ยเศษซากที่ไม่สามารถกลับมาใช้ได้เบาๆ มือข้างหนึ่งก้มหยิบสิ่งของที่หล่นอยู่พื้นห้องขึ้นวางไว้ที่เดิม ดวงตาคมเฉมองดูของรอบห้องไปเรื่อยเปื่อย ในขณะที่มือก็หยิบของวางบนชั้นอย่างคุ้นเคย ในเวลาปกติแล้วชายหนุ่มไม่ได้สนใจอะไรมากนัก มาลองคิดดูแล้วก็ไม่น่าเชื่อว่าห้องเล็กแค่นี้จะมีข้าวของมากมายราวพิพิธภัณฑ์

 

ทั้งหนังสือมากมายหลายประเภท

ทั้งกระดูกที่มีที่มาปริศนาหลายรูปแบบ

ทั้งอุปกรณ์ของแพทย์และผ้าพันแผลเปื้อนเลือด

 

นั่น..ยังไม่ได้ทิ้งไปอีกรึเนี่ย

 

สร้อยคอที่เคยเห็นบ่อยๆก็วางทิ้งไว้บนโต๊ะ...ของแบบนี้มันต้องสวมติดตัวไว้ไม่ใช่รึไงนะ

 

ขาทั้งสองก้าวยาวๆไปสำรวจบริเวณห้องแก้เซ็ง มือขาวหยิบของหน้าตาประหลาดมาพินิจดูอย่างสนใจ แต่แล้วสายตาก็กลับเห็นของบางอย่างที่ไม่น่าจะวางอยู่ที่นี่

 

 

 

 

หน้ากาก.....ของเขา

 

 

 

ไอ้เจ้านั่น.........

 

 

คิ้วของเจ้าของหน้ากากสีแดงขมวดเพิ่มขึ้นอีก 10 เปอร์เซ็นต์ เมื่อพบของๆตัวเองอย่างไม่คาดคิด ก่อนจะชะงักแล้วหันไปรอบห้องอีกครั้ง และชายหนุ่มก็ได้พบว่าท่ามกลางของมากมายของหมออาชญากร
กลับมี “ของๆตนเอง” วางเรียงรายอยู่อย่างกลมกลืน

 

ทั้งเสื้อผ้า ทั้งอาหาร ทั้งของที่เขามักใช้เป็นประจำ

และแม้กระทั่งของที่เขาคิดว่าหายไปแล้ว
หรืออย่างกริชซึ่งเป็นอาวุธประจำตัวของเขา

ก็กลับมาวางประดับอยู่ ณ ที่นี่

 

เจสัน ทอดด์รู้สึกลมหายใจสะดุดเล็กน้อย เมื่อนึกถึงของในบ้านที่มี “ของๆตัวเอง”

 

 

ราวกับว่า..

 

 

ฝ่ามือข้างหนึ่งที่หยิบหน้ากากสีแดงถูกยกขึ้นปิดใบหน้า อำพรางสีฝาดข้างแก้มได้เพียงเล็กน้อย คิ้วที่ขมวดไปกว่า 90 เปอร์เซ็นต์ลดลงฮวบฮาบอย่างไม่น่าเชื่อใจตัวเอง ผิวหน้ารู้สึกร้อนๆอย่างประหลาด
แม้แต่ความหงุดหงิดก็เหมือนกับจะละลายไปพร้อมกับความร้อนนั้น

 

 

 

เมี้ยว

 

 

 

เสียงของแมวเร่ร่อนทำให้เรดฮู้ดถึงกับสะดุ้งเฮือก

 

เจสัน ทอด์ดหันควับไปทางต้นเสียงทันที แล้วจึงสบเข้ากับลูกแก้วสีฟ้าเฉดเดียวกับดวงตาของแพทย์หนุ่มเจ้าของห้อง ดวงตาทั้งสองของชายหนุ่มเบิกโพลงเหมือนทำความผิดแล้วถูกจับได้

ริมฝีปากสั่นเล็กน้อยด้วยเหตุผลที่อธิบายไม่ได้ว่าเป็นความโกรธหรืออะไร ก่อนที่ใบหน้าจะแดงขึ้น แดงขึ้น และแดงขึ้นเรื่อยๆ

คิ้วที่ขมวดลดลงไปหลายเปอร์เซ็นต์ ตอนนี้กลับค่อยๆเพิ่มขึ้นตามอุณหภูมิของผิวหน้า

 

 

แล้วจะมาคิดฟุ้งซ่านบ้าบออะไรกันวะ

แม่ง! ทั้งหมดน่ะเป็นเพราะแก เพราะแกคนเดียว!!

เสือกหายหัวไปแต่เช้า ทิ้งให้แขกต้องมาเฝ้าบ้าน

นั่งกินข้าวชืดๆห่วยๆ มีแต่ของไร้สาระ

ว่างจนมานั่งคิดบ้าบอ ห่าเอ๊ย!!!

น่าเบื่อ! งี่เง่าที่สุด! เฮงซวย!!

 

ช้าชะมัด!!!!

 

กลับมาเมื่อไหร่มีเฮแน่ไอ้บ้าเอ๊ยยย!!

 

 

- FIN (?) -

 

---------------

 

ฮัชผิดหมด..ดังนั้นกลับมาตายแน่ฮัช = =b

 

 

 

TALK :

 

 

สุขสันต์วันเกิดสามี

ไม่รู้จะอวยพรไร ก็..สู้ๆกับงานมหา’ลัยละกัน
ขอบใจที่เป็นเพื่อนกันมาจนถึงตอนนี้ เลิฟยูเบเบ๋
หาเวลาไปเที่ยวกันเหอะ~!!!  (อยากไปดรีมเวิร์ด)

 

อืม งวดนี้เรื่องน่าจะมึนจริงจัง เวลาไม่พอออออออ โฮววววว
ไม่มีคำแก้ตัวใดๆ ดูได้จากเนื้อหาก็น่าจะบอกทุกสิ่ง TTATT
ลองเปลี่ยนอะไรหลายๆอย่าง ดูมันแปลกๆ ก็...ก็ แบบว่า..เป็น AU นะ *อรั๊ง*
(ดิฉันควรเขียนออริสินะคะ ฮือออออ)

จริงๆอันนี้มันเป็นเหตุการณ์ต่อจากวาเลนไทน์ที่เคยแต่งไว้
เป็นมุมเจบ้าง ว่าจะให้เป็นช่วงไวท์เดย์ เหตุการณ์แบบข้างบน
ฮัชจะให้ของไวท์เดย์ตามที่เคยได้ยินมาจากคนไข้
ช่วงที่หายไปจากฟิคจริงๆคือมันแต่ไปทำหน้ายุ่งๆอยู่หน้าดิสเพลยโชว์

แต่ว่าเวลาก็ล่วงเลยมาจนบัดนาว.... มันคงไม่เข้าอ่ะนะคะ เลยตัดออก (ฮา)

 

อืม จะว่าไปก็ถือได้ว่าครบรอบ 1 ปีแต่งฟิคแบทแมนแล้วนะเนี่ย
โอ..อา..
ปีที่แล้วยังแต่งในห้องพักครูเล้ยยยย~ย (ฮา)
ไม่รู้ว่ามันพัฒนาดีขึ้นหรือว่าแย่ลงเหว (ดูน่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่า = =lll)
ถึงช่วงนี้จะไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่ แต่ก็จะพยายามต่อไปจ้า~

สามีเค้าสู้ๆอยุ่นะ!! Q>[]<

 

 

 

ปล.

 

ขอบคุณ คุณอีฟนะคะสำหรับคำปรึกษา
เราทำสำเร็จแล้ว (ฮา) คุณอีฟก็สู้ๆนะคะ ^^